Gorące lato, las, plaża, jezioro, a do tego stara tajemnica i szczypta historii – nie, nie, to nie jedna z książek o Panu Samochodziku Zbigniewa Nienackiego, ale nowa powieść Katarzyny Barcikowskiej, Warszawianki zakochanej w Suwalszczyźnie.
„Tajemnica szopy nad Wigrami”, bo tak brzmi tytuÅ‚ tej powieÅ›ci, przenosi nas do jednego z najpiÄ™kniejszych miejsc w naszym regionie – nad jezioro Wigry.
Z autorką powieści Katarzyną Barcikowską rozmawia Justyna Brozio.
- Pani Katarzyno, jest Pani od urodzenia WarszawiankÄ…, mieszka Pani w Warszawie, w stolicy również Pani pracuje, dlaczego opisaÅ‚a Pani w swojej książce akurat Wigry?
- Tak. Nasza rodzina pochodzi z Warszawy i Krakowa. W Warszawie mieszkam i pracujÄ™ (w Ministerstwie Spraw Zagranicznych – dop. aut.), ale każde wakacje spÄ™dzam nad Wigrami. Od prawie czterdziestu lat nasza rodzina ma tutaj swój kawaÅ‚ek Å›wiata. Uwielbiamy Wigry i SuwalszczyznÄ™. Chociaż jeździmy tam kilka razy w roku za każdym razem znajdujemy coÅ› nowego. Lubimy zwiedzać okoliczne lasy, Wigierski Park Narodowy, Suwalski Park Krajobrazowy. Wypuszczamy siÄ™ na dÅ‚ugie wycieczki.
- W książce pojawiajÄ… siÄ™ malownicze opisy przyrody i miejsc z okolic Wigier, ale dokonaÅ‚a w niej Pani także innej eksploracji, można powiedzieć, w gÅ‚Ä…b, ponieważ odwoÅ‚uje siÄ™ Pani do historii naszego regionu…
- Owszem. OdpoczywajÄ…c w jakimÅ› miejscu lubiÄ™ zgÅ‚Ä™biać jego historiÄ™. Szukam informacji o historii danej miejscowoÅ›ci, o ludziach, którzy kiedyÅ› w niej mieszkali. W taki sposób dowiedziaÅ‚am siÄ™ o Jaćwingach – walecznym plemieniu, które zamieszkiwaÅ‚o SuwalszczyznÄ™. PostanowiÅ‚am zamieÅ›cić ten wÄ…tek w powieÅ›ci. Nie miaÅ‚ to być wÄ…tek dominujÄ…cy, ale z czasem okazaÅ‚o siÄ™, że tak bardzo pasuje do klimatu Wigier: do peÅ‚ni księżyca, ciemnych nocy, podczas których sÅ‚ychać tylko szum fal, do tajemniczego Å›wiata odbijajÄ…cego siÄ™ w jeziorze, że postanowiÅ‚am stworzyć z historii Jaćwingów tÅ‚o dla mojej powieÅ›ci.
- Jest to książka z dreszczykiem….
- Tak. Jest to książka przygodowa, adresowana zwÅ‚aszcza do mÅ‚odych czytelników. Uważam, że dzieci lubiÄ… historie trochÄ™ straszne, ale przede wszystkim ta książka ma bawić. MojÄ… intencjÄ… byÅ‚o stworzenie takiej powieÅ›ci, w której pokazane zostaÅ‚yby zwyczajne wakacyjne przygody, nad wodÄ…, pod namiotem, w przyczepie. Taki prosty, piÄ™kny Å›wiat. Jak w „Dzieciach z Bullerbyn”, gdzie grupie przyjacióÅ‚ niewiele potrzeba do szczęścia, gdzie z niczego powstaje przygoda. Gdy ja byÅ‚am maÅ‚a, dla mnie byÅ‚ to ideaÅ‚ wakacji. W zaÅ‚ożeniu miaÅ‚a być to książka dla dzieci w wieku 8-13 lat, ale otrzymujÄ™ sygnaÅ‚y, że czytajÄ… jÄ… caÅ‚e rodziny. Podoba siÄ™ dziadkom i rodzicom, którzy czytajÄ… jÄ… na gÅ‚os nawet 4-5 letnim dzieciom, sami siÄ™ przy tym Å›wietnie bawiÄ…c.
- W jednym z wywiadów wspomniaÅ‚a Pani, że od dziecka pisaÅ‚a dziennik. Czy wykorzystaÅ‚a Pani jego fragmenty w powieÅ›ci?
- Tak. Swój wakacyjny dziennik pisaÅ‚am od dziesiÄ…tego roku życia. W książce zamieÅ›ciÅ‚am kilka opisanych przez siebie przygód i zabawnych powiedzonek. To byÅ‚o wzruszajÄ…ce ale i zabawne przeżycie – przypomnieć sobie te wydarzenia i emocje, poczytać swoje opisy sprzed wielu lat.
- WspomniaÅ‚a Pani o córce, czy dawaÅ‚a jej Pani do przeczytania fragmenty „Tajemniczej szopy nad Wigrami”?
- Owszem. Obecnie moja córka ma 14 lat. KsiążkÄ™ zaczęłam pisać trzy lata temu, tak naprawdÄ™ dla niej. On już wtedy lubiÅ‚a spÄ™dzać wakacje w plenerze, pod namiotem, biegać po plaży. WspominaÅ‚a, że chciaÅ‚aby poczytać wÅ‚aÅ›nie o podobnych wakacjach. PomyÅ›laÅ‚am wówczas, że sama jej coÅ› napiszÄ™. MiaÅ‚a to być wÅ‚aÅ›ciwie krótka historia, ale tak mnie to wciÄ…gnęło, że powstawaÅ‚y kolejne rozdziaÅ‚y. Córka byÅ‚a pierwszÄ… czytelniczkÄ… tej książki. ÅšmiaÅ‚a siÄ™ z wielu scen, miaÅ‚a też kilka sÅ‚usznych uwag.
- Czy planuje Pani kolejne powieÅ›ci, których akcja dziaÅ‚aby siÄ™ na Suwalszczyźnie?
- Tak. Obecnie jestem w trakcie pisania drugiej książki o przygodach Józefinki i jej kolegów.
- O, czyli powstaje seria?
- Czy seria, tego jeszcze nie wiem, może po prostu druga część. Książka spotkała się z tak dobrym i miłym odbiorem, że postanowiłam napisać ciąg dalszy.
- Jak godzi Pani pisanie z pracÄ… zawodowÄ…? Jest Pani dyplomatkÄ….
- Tak. Pisanie to moje hobby. Bardzo chciaÅ‚abym pisać zawsze wtedy, kiedy mam wenÄ™, ale jest to czÄ™sto niemożliwe. Staram siÄ™ każdego dnia przeznaczyć godzinÄ™, dwie na pisanie powieÅ›ci. PomysÅ‚y powstajÄ… najczęściej podczas dÅ‚ugich spacerów z psem.
- Polecamy wiÄ™c „TajemnicÄ™ szopy nad Wigrami”, polecamy odpoczynek nad naszym najpiÄ™kniejszym polskim jeziorem, a już niebawem powieść pani Katarzyny bÄ™dzie można wygrać w naszym konkursie. BÄ™dzie to Å›wietna lektura nie tylko na wakacje. Bardzo dziÄ™kujÄ™ za rozmowÄ™.
- Dziękuję.